DEIZE
Diçionäio italian-zeneise
interrogare
v. tr.
-
interrogâ
[iŋteruˈɡaː]
Coniugaçioin
interrogâ
Indicativo
Presente
- mi interrogo
- ti t’interroghi
- lê o/a l’interroga
- niatri interroghemmo
- viatri interrogæ
- liatri interrogan
Imperfetto
- mi interrogava
- ti t’interrogavi
- lê o/a l’interrogava
- niatri interrogavimo
- viatri interrogavi
- liatri interrogavan
Futuo
- mi interroghiò
- ti t’interroghiæ
- lê o/a l’interroghià
- niatri interroghiemo
- viatri interroghiei
- liatri interroghian
Conzontivo
Presente
- che mi interroghe
- che ti t’interroghi
- che lê o/a l’interroghe
- che niatri interroghemmo
- che viatri interrogæ
- che liatri interrogan
Imperfetto
- che mi interroghesse
- che ti t’interroghesci
- che lê o/a l’interroghesse
- che niatri interroghescimo
- che viatri interroghesci
- che liatri interroghessan
Condiçionale
- mi interroghieiva/interroghiæ
- ti t’interroghiësci
- lê o/a l’interroghieiva/interroghiæ
- niatri interroghiëscimo
- viatri interroghiësci
- liatri interroghieivan/interroghiæn
Imperativo
- interroga ti!
- interroghemmo niatri!
- interrogæ viatri!
Partiçipio passou
- m. s. interrogou
- m. p. interrogæ
- f. s. interrogâ
- f. p. interrogæ
Gerundio
- interrogando