DEIZE
Dizionario italiano-genovese
brancata
s. f.
-
quantità che sta in una mano brancâ
[braŋˈkaː] magnâ
[maˈɲaː] la contadina ha preso una brancata di fieno per la capra
a contadiña a l’à piggiou unna brancâ de fen pe-a crava
Declinazioni
| f. s | f. p |
|---|---|
| brancâ | brancæ |
| magnâ | magnæ |