Conseggio pe-o patrimònio linguistico ligure

Conseggio ligure

DEIZE

Diçionäio italian-zeneise

allegare

(reindirizzamento da allegato)
v. tr.
  1. aggiungere qcs. a una lettera

    azzonze [aˈzuŋze] (var. zonze)1

    azzontâ [azuŋˈtaː] (var. zontâ)1

    ho allegato le foto del mio matrimonio

    ò azzonto e föto do mæ sposaliçio

  2. addurre

    addue [aˈdyːe]

Per saperne di più

1. Prostesi di [a]- in verbi e sostantivi

In genovese è particolarmente frequente la prostesi – cioè l’aggiunta in posizione iniziale – di una vocale [a]- in molte forme verbali. Questi verbi possono quindi presentarsi in doppia forma, ad esempio: arregordâ [areɡurˈdaː] ~ regordâ [reɡurˈdaː] “ricordare”; addeuviâ [adøːˈvjaː] ~ deuviâ [døːˈvjaː] “usare”; allevâ [aleˈvaː] ~ levâ [leˈvaː] “levare, togliere”; ammiâ [aˈmjaː] ~ miâ [ˈmjaː] “guardare”; arrecheugge [areˈkødʒˑe] ~ recheugge [reˈkødʒˑe] “raccogliere”. Sebbene in origine questo fenomeno potesse forse avere funzione intensificativa, nella pratica entrambe le forme – con o senza la vocale iniziale – sono equivalenti e non comportano alcuna variazione di significato. Il fenomeno riguarda anche alcuni sostantivi deverbali, come arregòrdo [areˈɡɔːrdu] ~ regòrdo [reˈɡɔːrdu] “ricordo”, allevamacce [ale(ː)vaˈmatʃˑe] ~ levamacce [ale(ː)vaˈmatʃˑe] “smacchiatore” o arrecuggeita [arekyˈdʒejta] ~ recuggeita [rekyˈdʒejta] “raccolta”. Anche in questi casi, di norma le due forme non implicano differenze di significato. Nel DEIZE, le forme con o senza prostesi di [a]- sono lemmatizzate nella forma ritenuta più frequente nell’uso generale.

Coniugazioni

addue

Indicativo

Presente

  1. mi adduo
  2. ti t’adduxi
  3. o/a l’adduxe
  4. niatri adduxemmo
  5. viatri adduxei
  6. liatri adduxan

Imperfetto

  1. mi adduxeiva/adduiva
  2. ti t’adduxeivi/adduivi
  3. o/a l’adduxeiva/adduiva
  4. niatri adduxeivimo/adduivimo
  5. viatri adduxeivi/adduivi
  6. liatri adduxeivan/adduivan

Futuro

  1. mi adduiò
  2. ti t’adduiæ
  3. o/a l’adduià
  4. niatri adduiemo
  5. viatri adduiei
  6. liatri adduian

Congiuntivo

Presente

  1. che mi adduxe
  2. che ti t’adduxi
  3. che lê o/a l’adduxe
  4. che niatri adduxemmo
  5. che viatri adduxei
  6. che liatri adduxan

Imperfetto

  1. che mi adduxesse
  2. che ti t’adduxesci
  3. che lê o/a l’adduxesse
  4. che niatri adduxescimo
  5. che viatri adduxesci
  6. che liatri adduxessan

Condizionale

  1. mi adduieiva/adduiæ
  2. ti t’adduiësci
  3. o/a l’adduieiva/adduiæ
  4. niatri adduiëscimo
  5. viatri adduiësci
  6. liatri adduieivan/adduiæn

Imperativo

  1. adduxi ti!
  2. adduxemmo niatri!
  3. adduxei viatri!

Participio passato

  1. m. s. adduto
  2. m. p. adduti
  3. f. s. adduta
  4. f. p. addute

Gerundio

  1. adduxendo
azzontâ

Indicativo

Presente

  1. mi azzonto
  2. ti t’azzonti
  3. o/a l’azzonta
  4. niatri azzontemmo
  5. viatri azzontæ
  6. liatri azzontan

Imperfetto

  1. mi azzontava
  2. ti t’azzontavi
  3. o/a l’azzontava
  4. niatri azzontavimo
  5. viatri azzontavi
  6. liatri azzontavan

Futuro

  1. mi azzontiò
  2. ti t’azzontiæ
  3. o/a l’azzontià
  4. niatri azzontiemo
  5. viatri azzontiei
  6. liatri azzontian

Congiuntivo

Presente

  1. che mi azzonte
  2. che ti t’azzonti
  3. che lê o/a l’azzonte
  4. che niatri azzontemmo
  5. che viatri azzontæ
  6. che liatri azzontan

Imperfetto

  1. che mi azzontesse
  2. che ti t’azzontesci
  3. che lê o/a l’azzontesse
  4. che niatri azzontescimo
  5. che viatri azzontesci
  6. che liatri azzontessan

Condizionale

  1. mi azzontieiva/azzontiæ
  2. ti t’azzontiësci
  3. o/a l’azzontieiva/azzontiæ
  4. niatri azzontiëscimo
  5. viatri azzontiësci
  6. liatri azzontieivan/azzontiæn

Imperativo

  1. azzonta ti!
  2. azzontemmo niatri!
  3. azzontæ viatri!

Participio passato

  1. m. s. azzontou
  2. m. p. azzontæ
  3. f. s. azzontâ
  4. f. p. azzontæ

Gerundio

  1. azzontando
azzonze

Indicativo

Presente

  1. mi azzonzo
  2. ti t’azzonzi
  3. o/a l’azzonze
  4. niatri azzonzemmo
  5. viatri azzonzei
  6. liatri azzonzan

Imperfetto

  1. mi azzonzeiva
  2. ti t’azzonzeivi
  3. o/a l’azzonzeiva
  4. niatri azzonzeivimo
  5. viatri azzonzeivi
  6. liatri azzonzeivan

Futuro

  1. mi azzonziò
  2. ti t’azzonziæ
  3. o/a l’azzonzià
  4. niatri azzonziemo
  5. viatri azzonziei
  6. liatri azzonzian

Congiuntivo

Presente

  1. che mi azzonze
  2. che ti t’azzonzi
  3. che lê o/a l’azzonze
  4. che niatri azzonzemmo
  5. che viatri azzonzei
  6. che liatri azzonzan

Imperfetto

  1. che mi azzonzesse
  2. che ti t’azzonzesci
  3. che lê o/a l’azzonzesse
  4. che niatri azzonzescimo
  5. che viatri azzonzesci
  6. che liatri azzonzessan

Condizionale

  1. mi azzonzieiva/azzonziæ
  2. ti t’azzonziësci
  3. o/a l’azzonzieiva/azzonziæ
  4. niatri azzonziëscimo
  5. viatri azzonziësci
  6. liatri azzonzieivan/azzonziæn

Imperativo

  1. azzonzi ti!
  2. azzonzemmo niatri!
  3. azzonzei viatri!

Participio passato

  1. m. s. azzonto
  2. m. p. azzonti
  3. f. s. azzonta
  4. f. p. azzonte

Gerundio

  1. azzonzendo
Ben che scià en in sciâ verscion zeneise do scito, o DEIZE o l’é un diçionäio italian-zeneise: i contegnui de ste pagine en donca scriti in italian.