DEIZE
Dizionario italiano-genovese
perdere la voce
loc. v.
-
ritrovarsi con la voce rauca vegnî röco
[veˈɲiː ˈrɔːku] dopo aver urlato tutto il giorno, il maestro ha perso la voce e parlava a fatica
dòppo ch’o l’aiva criou tutto o giorno, o meistro o l’é vegnuo röco e o giaminava into parlâ
Coniugazioni
vegnî
Indicativo
Presente
- mi vëgno
- ti ti vëgni
- lê o/a vëgne/ven
- niatri vegnimmo
- viatri vegnî
- liatri vëgnan
Imperfetto
- mi vegniva
- ti ti vegnivi
- lê o/a vegniva
- niatri vegnivimo
- viatri vegnivi
- liatri vegnivan
Futuro
- mi vegniò
- ti ti vegniæ
- lê o/a vegnià
- niatri vegniemo
- viatri vegniei
- liatri vegnian
Congiuntivo
Presente
- che mi vëgne
- che ti ti vëgni
- che lê o/a vëgne
- che niatri vegnimmo
- che viatri vegnî
- che liatri vëgnan
Imperfetto
- che mi vegnisse
- che ti ti vegnisci
- che lê o/a vegnisse
- che niatri vegniscimo
- che viatri vegnisci
- che liatri vegnissan
Condizionale
- mi vegnieiva/vegniæ
- ti ti vegniësci
- lê o/a vegnieiva/vegniæ
- niatri vegniëscimo
- viatri vegniësci
- liatri vegnieivan/vegniæn
Imperativo
- vëgni ti!
- vegnimmo niatri!
- vegnî viatri!
Participio passato
- m. s. vegnuo
- m. p. vegnui
- f. s. vegnua
- f. p. vegnue
Gerundio
- vegnindo