DEIZE
Dizionario italiano-genovese
sputare
v. intr.
-
espellere saliva dalla bocca spuâ
[ˈspɥaː] non si deve sputare per terra!
no beseugna spuâ pe tæra!
v. tr.
-
espellere dalla bocca spuâ
[ˈspɥaː] ha sputato il nocciolo nel piatto
a l’à spuou l’òsso into tondo
Note
Si segnala inoltre l’espressione genovese ëse un mangia e spua [ˈeːse ŋ ˈmaŋdʒɛː ˈspyːa], riferita a cibi poco pratici da mangiare perché costringono a sputare di continuo parti non commestibili, come accade per i pesci ricchi di lische.
Coniugazioni
spuâ
Indicativo
Presente
- mi spuo
- ti ti spui
- lê o/a spua
- niatri spuemmo/spuemo
- viatri spuæ
- liatri spuan
Imperfetto
- mi spuava
- ti ti spuavi
- lê o/a spuava
- niatri spuavimo
- viatri spuavi
- liatri spuavan
Futuro
- mi spuiò
- ti ti spuiæ
- lê o/a spuià
- niatri spuiemo
- viatri spuiei
- liatri spuian
Congiuntivo
Presente
- che mi spue
- che ti ti spui
- che lê o/a spue
- che niatri spuemmo/spuemo
- che viatri spuæ
- che liatri spuan
Imperfetto
- che mi spuesse
- che ti ti spuesci
- che lê o/a spuesse
- che niatri spuescimo
- che viatri spuesci
- che liatri spuessan
Condizionale
- mi spuieiva/spuiæ
- ti ti spuiësci
- lê o/a spuieiva/spuiæ
- niatri spuiëscimo
- viatri spuiësci
- liatri spuieivan/spuiæn
Imperativo
- spua ti!
- spuemmo/spuemo niatri!
- spuæ viatri!
Participio passato
- m. s. spuou
- m. p. spuæ
- f. s. spuâ
- f. p. spuæ
Gerundio
- spuando