DEIZE
furbo
-
capace di raggiungere i propri fini anche con l’inganno; che denota tale qualità furbo
[ˈfyːrbu] fuccao
[ˈfykˑɔw] ~ [ˈfykˑaw] ammaiçiou
[amajˈsjɔw] asperto
[asˈpɛːrtu] furbo com’è, ha trovato un modo di non pagare il biglietto
fuccao comm’o l’é, o l’à trovou unna mainea de no pagâ o biggetto
con lei non riesco ad imbrogliare, è troppo furba
con lê no arriëscio à mastrussâ, a l’é tròppo furba
-
persona abile a raggiungere i propri fini anche con l’inganno vorpon
[vurˈpuŋ] furbon
[fyrˈbuŋ] bagascio vorgâ
[baˈɡaʃˑu] filon
[fiˈluŋ] asperton
[aspɛrˈtuŋ] è un furbone, ma stavolta l’hanno scoperto
o l’é un vorpon, ma stavòtta l’an descoverto
Pe saveine de ciù
Prononçia da desinensa atona -ao
A desinenza -ao, che pe tempi in zeneise a l’indicava o iato [aːu], a rende ancheu generalmente o dittongo
Se conscideran opportun mantegnî sta desinensa inti caxi dond’a l’é atona, dæto che:
- A prononçia de -ao atono a l’é pöco netta, e a cangia da parlante à parlante. A prononçia de succao, pe exempio, a peu cangiâ defæti tra
[ˈsykˑɔw] ~ [ˈsykˑaw] ~ [ˈsykɔː]. - L’uso de -ao o l’é coerente co-a formaçion di plurali. Da dattao se forma defæti dattai [ˈdatˑaj], e da gambao se forma gambai
[ˈɡaŋbaj].
Polirematiche
Declinaçioin
| m. s | m. p | f. s | f. p |
|---|---|---|---|
| ammaiçiou | ammaiçiæ | ammaiçiâ | ammaiçiæ |
| asperto | asperti | asperta | asperte |
| asperton | aspertoin | aspertoña | aspertoñe |
| filon | filoin | filoña | filoñe |
| fuccao | fuccai | fuccaa | fuccae |
| furbo | furbi | furba | furbe |
| furbon | furboin | furboña | furboñe |
| vorpon | vorpoin | vorpoña | vorpoñe |