DEIZE
Diçionäio italian-zeneise
irrigare
v. tr.
-
agric. irrigâ
[iriˈɡaː] dâ da beive
[ˈdaː da ˈbejve] il canale irriga i campi circonstanti durante l’estate
o canâ o l’irriga i campi d’in gio de stæ
Coniugazioni
irrigâ
Indicativo
Presente
- mi irrigo
- ti t’irrighi
- lê o/a l’irriga
- niatri irrighemmo
- viatri irrigæ
- liatri irrigan
Imperfetto
- mi irrigava
- ti t’irrigavi
- lê o/a l’irrigava
- niatri irrigavimo
- viatri irrigavi
- liatri irrigavan
Futuro
- mi irrighiò
- ti t’irrighiæ
- lê o/a l’irrighià
- niatri irrighiemo
- viatri irrighiei
- liatri irrighian
Congiuntivo
Presente
- che mi irrighe
- che ti t’irrighi
- che lê o/a l’irrighe
- che niatri irrighemmo
- che viatri irrigæ
- che liatri irrigan
Imperfetto
- che mi irrighesse
- che ti t’irrighesci
- che lê o/a l’irrighesse
- che niatri irrighescimo
- che viatri irrighesci
- che liatri irrighessan
Condizionale
- mi irrighieiva/irrighiæ
- ti t’irrighiësci
- lê o/a l’irrighieiva/irrighiæ
- niatri irrighiëscimo
- viatri irrighiësci
- liatri irrighieivan/irrighiæn
Imperativo
- irriga ti!
- irrighemmo niatri!
- irrigæ viatri!
Participio passato
- m. s. irrigou
- m. p. irrigæ
- f. s. irrigâ
- f. p. irrigæ
Gerundio
- irrigando