DEIZE
Diçionäio italian-zeneise
mettere su famiglia
loc. v.
-
formare un nucleo familiare proprio affamiggiâse
[afamiˈdʒaːse] lui vorrebbe mettere su famiglia
à lê ghe saieiva cao affamiggiâse
Coniugaçioin
affamiggiâ
Indicativo
Presente
- mi affamiggio
- ti t’affamiggi
- lê o/a l’affamiggia
- niatri affamiggemmo
- viatri affamiggiæ
- liatri affamiggian
Imperfetto
- mi affamiggiava
- ti t’affamiggiavi
- lê o/a l’affamiggiava
- niatri affamiggiavimo
- viatri affamiggiavi
- liatri affamiggiavan
Futuo
- mi affamiggiò
- ti t’affamiggiæ
- lê o/a l’affamiggià
- niatri affamiggiemo
- viatri affamiggiei
- liatri affamiggian
Conzontivo
Presente
- che mi affamigge
- che ti t’affamiggi
- che lê o/a l’affamigge
- che niatri affamiggemmo
- che viatri affamiggiæ
- che liatri affamiggian
Imperfetto
- che mi affamiggesse
- che ti t’affamiggesci
- che lê o/a l’affamiggesse
- che niatri affamiggescimo
- che viatri affamiggesci
- che liatri affamiggessan
Condiçionale
- mi affamiggieiva/affamiggiæ
- ti t’affamiggiësci
- lê o/a l’affamiggieiva/affamiggiæ
- niatri affamiggiëscimo
- viatri affamiggiësci
- liatri affamiggieivan/affamiggiæn
Imperativo
- affamiggia ti!
- affamiggemmo niatri!
- affamiggiæ viatri!
Partiçipio passou
- m. s. affamiggiou
- m. p. affamiggiæ
- f. s. affamiggiâ
- f. p. affamiggiæ
Gerundio
- affamiggiando