DEIZE
Diçionäio italian-zeneise
russare
v. intr.
-
ronfâ
[ruŋˈfaː]
Coniugazioni
ronfâ
Indicativo
Presente
- mi ronfo
- ti ti ronfi
- lê o/a ronfa
- niatri ronfemmo
- viatri ronfæ
- liatri ronfan
Imperfetto
- mi ronfava
- ti ti ronfavi
- lê o/a ronfava
- niatri ronfavimo
- viatri ronfavi
- liatri ronfavan
Futuro
- mi ronfiò
- ti ti ronfiæ
- lê o/a ronfià
- niatri ronfiemo
- viatri ronfiei
- liatri ronfian
Congiuntivo
Presente
- che mi ronfe
- che ti ti ronfi
- che lê o/a ronfe
- che niatri ronfemmo
- che viatri ronfæ
- che liatri ronfan
Imperfetto
- che mi ronfesse
- che ti ti ronfesci
- che lê o/a ronfesse
- che niatri ronfescimo
- che viatri ronfesci
- che liatri ronfessan
Condizionale
- mi ronfieiva/ronfiæ
- ti ti ronfiësci
- lê o/a ronfieiva/ronfiæ
- niatri ronfiëscimo
- viatri ronfiësci
- liatri ronfieivan/ronfiæn
Imperativo
- ronfa ti!
- ronfemmo niatri!
- ronfæ viatri!
Participio passato
- m. s. ronfou
- m. p. ronfæ
- f. s. ronfâ
- f. p. ronfæ
Gerundio
- ronfando