DEIZE
scusare
-
giustificare perdonâ
[pɛrduˈnaː] scusâ
[skyˈzaː] giustificâ
[dʒystifiˈkaː] non posso scusare mio cugino per il suo comportamento
no pòsso perdonâ à mæ coxo o seu comportamento
scusarsi
-
chiedere scusa acciammâ scuse
[atʃaˈmaː ˈskyːze] (var. ciammâ scuse)1 domandâ scusa
[dumaŋˈdaː ˈskyːza] mi sono scusata tantissimo con lui
gh’ò acciammou tantiscime scuse
-
discolparsi descorpâse
[deskurˈpaːse] scusâse
[skyˈzaːse]
Pe saveine de ciù
1. Pròstexi de [a]- in verbi e sostantivi
In zeneise a pròstexi – saiva à dî l’azzonta in poxiçion iniçiale – de unna vocale
Coniugaçioin
acciammâ
Indicativo
Presente
- mi acciammo
- ti t’acciammi
- lê o/a l’acciamma
- niatri acciammemmo
- viatri acciammæ
- liatri acciamman
Imperfetto
- mi acciammava
- ti t’acciammavi
- lê o/a l’acciammava
- niatri acciammavimo
- viatri acciammavi
- liatri acciammavan
Futuo
- mi acciammiò
- ti t’acciammiæ
- lê o/a l’acciammià
- niatri acciammiemo
- viatri acciammiei
- liatri acciammian
Conzontivo
Presente
- che mi acciamme
- che ti t’acciammi
- che lê o/a l’acciamme
- che niatri acciammemmo
- che viatri acciammæ
- che liatri acciamman
Imperfetto
- che mi acciammesse
- che ti t’acciammesci
- che lê o/a l’acciammesse
- che niatri acciammescimo
- che viatri acciammesci
- che liatri acciammessan
Condiçionale
- mi acciammieiva/acciammiæ
- ti t’acciammiësci
- lê o/a l’acciammieiva/acciammiæ
- niatri acciammiëscimo
- viatri acciammiësci
- liatri acciammieivan/acciammiæn
Imperativo
- acciamma ti!
- acciammemmo niatri!
- acciammæ viatri!
Partiçipio passou
- m. s. acciammou
- m. p. acciammæ
- f. s. acciammâ
- f. p. acciammæ
Gerundio
- acciammando
descorpâ
Indicativo
Presente
- mi descorpo
- ti ti descorpi
- lê o/a descorpa
- niatri descorpemmo
- viatri descorpæ
- liatri descorpan
Imperfetto
- mi descorpava
- ti ti descorpavi
- lê o/a descorpava
- niatri descorpavimo
- viatri descorpavi
- liatri descorpavan
Futuo
- mi descorpiò
- ti ti descorpiæ
- lê o/a descorpià
- niatri descorpiemo
- viatri descorpiei
- liatri descorpian
Conzontivo
Presente
- che mi descorpe
- che ti ti descorpi
- che lê o/a descorpe
- che niatri descorpemmo
- che viatri descorpæ
- che liatri descorpan
Imperfetto
- che mi descorpesse
- che ti ti descorpesci
- che lê o/a descorpesse
- che niatri descorpescimo
- che viatri descorpesci
- che liatri descorpessan
Condiçionale
- mi descorpieiva/descorpiæ
- ti ti descorpiësci
- lê o/a descorpieiva/descorpiæ
- niatri descorpiëscimo
- viatri descorpiësci
- liatri descorpieivan/descorpiæn
Imperativo
- descorpa ti!
- descorpemmo niatri!
- descorpæ viatri!
Partiçipio passou
- m. s. descorpou
- m. p. descorpæ
- f. s. descorpâ
- f. p. descorpæ
Gerundio
- descorpando
domandâ
Indicativo
Presente
- mi domando
- ti ti domandi
- lê o/a domanda
- niatri domandemmo
- viatri domandæ
- liatri domandan
Imperfetto
- mi domandava
- ti ti domandavi
- lê o/a domandava
- niatri domandavimo
- viatri domandavi
- liatri domandavan
Futuo
- mi domandiò
- ti ti domandiæ
- lê o/a domandià
- niatri domandiemo
- viatri domandiei
- liatri domandian
Conzontivo
Presente
- che mi domande
- che ti ti domandi
- che lê o/a domande
- che niatri domandemmo
- che viatri domandæ
- che liatri domandan
Imperfetto
- che mi domandesse
- che ti ti domandesci
- che lê o/a domandesse
- che niatri domandescimo
- che viatri domandesci
- che liatri domandessan
Condiçionale
- mi domandieiva/domandiæ
- ti ti domandiësci
- lê o/a domandieiva/domandiæ
- niatri domandiëscimo
- viatri domandiësci
- liatri domandieivan/domandiæn
Imperativo
- domanda ti!
- domandemmo niatri!
- domandæ viatri!
Partiçipio passou
- m. s. domandou
- m. p. domandæ
- f. s. domandâ
- f. p. domandæ
Gerundio
- domandando
giustificâ
Indicativo
Presente
- mi giustifico
- ti ti giustifichi
- lê o/a giustifica
- niatri giustifichemmo
- viatri giustificæ
- liatri giustifican
Imperfetto
- mi giustificava
- ti ti giustificavi
- lê o/a giustificava
- niatri giustificavimo
- viatri giustificavi
- liatri giustificavan
Futuo
- mi giustifichiò
- ti ti giustifichiæ
- lê o/a giustifichià
- niatri giustifichiemo
- viatri giustifichiei
- liatri giustifichian
Conzontivo
Presente
- che mi giustifiche
- che ti ti giustifichi
- che lê o/a giustifiche
- che niatri giustifichemmo
- che viatri giustificæ
- che liatri giustifican
Imperfetto
- che mi giustifichesse
- che ti ti giustifichesci
- che lê o/a giustifichesse
- che niatri giustifichescimo
- che viatri giustifichesci
- che liatri giustifichessan
Condiçionale
- mi giustifichieiva/giustifichiæ
- ti ti giustifichiësci
- lê o/a giustifichieiva/giustifichiæ
- niatri giustifichiëscimo
- viatri giustifichiësci
- liatri giustifichieivan/giustifichiæn
Imperativo
- giustifica ti!
- giustifichemmo niatri!
- giustificæ viatri!
Partiçipio passou
- m. s. giustificou
- m. p. giustificæ
- f. s. giustificâ
- f. p. giustificæ
Gerundio
- giustificando
perdonâ
Indicativo
Presente
- mi perdoño
- ti ti perdoñi
- lê o/a perdoña
- niatri perdonemmo
- viatri perdonæ
- liatri perdoñan
Imperfetto
- mi perdonava
- ti ti perdonavi
- lê o/a perdonava
- niatri perdonavimo
- viatri perdonavi
- liatri perdonavan
Futuo
- mi perdoniò
- ti ti perdoniæ
- lê o/a perdonià
- niatri perdoniemo
- viatri perdoniei
- liatri perdonian
Conzontivo
Presente
- che mi perdoñe
- che ti ti perdoñi
- che lê o/a perdoñe
- che niatri perdonemmo
- che viatri perdonæ
- che liatri perdoñan
Imperfetto
- che mi perdonesse
- che ti ti perdonesci
- che lê o/a perdonesse
- che niatri perdonescimo
- che viatri perdonesci
- che liatri perdonessan
Condiçionale
- mi perdonieiva/perdoniæ
- ti ti perdoniësci
- lê o/a perdonieiva/perdoniæ
- niatri perdoniëscimo
- viatri perdoniësci
- liatri perdonieivan/perdoniæn
Imperativo
- perdoña ti!
- perdonemmo niatri!
- perdonæ viatri!
Partiçipio passou
- m. s. perdonou
- m. p. perdonæ
- f. s. perdonâ
- f. p. perdonæ
Gerundio
- perdonando
scusâ
Indicativo
Presente
- mi scuso
- ti ti scusi
- lê o/a scusa
- niatri scusemmo
- viatri scusæ
- liatri scusan
Imperfetto
- mi scusava
- ti ti scusavi
- lê o/a scusava
- niatri scusavimo
- viatri scusavi
- liatri scusavan
Futuo
- mi scusiò
- ti ti scusiæ
- lê o/a scusià
- niatri scusiemo
- viatri scusiei
- liatri scusian
Conzontivo
Presente
- che mi scuse
- che ti ti scusi
- che lê o/a scuse
- che niatri scusemmo
- che viatri scusæ
- che liatri scusan
Imperfetto
- che mi scusesse
- che ti ti scusesci
- che lê o/a scusesse
- che niatri scusescimo
- che viatri scusesci
- che liatri scusessan
Condiçionale
- mi scusieiva/scusiæ
- ti ti scusiësci
- lê o/a scusieiva/scusiæ
- niatri scusiëscimo
- viatri scusiësci
- liatri scusieivan/scusiæn
Imperativo
- scusa ti!
- scusemmo niatri!
- scusæ viatri!
Partiçipio passou
- m. s. scusou
- m. p. scusæ
- f. s. scusâ
- f. p. scusæ
Gerundio
- scusando