DEIZE
Diçionäio italian-zeneise
abbittare
v. tr.
-
marin. fissare ad una bitta abbittâ
[abiˈtaː]
Coniugazioni
abbittâ
Indicativo
Presente
- mi abbitto
- ti t’abbitti
- lê o/a l’abbitta
- niatri abbittemmo
- viatri abbittæ
- liatri abbittan
Imperfetto
- mi abbittava
- ti t’abbittavi
- lê o/a l’abbittava
- niatri abbittavimo
- viatri abbittavi
- liatri abbittavan
Futuro
- mi abbittiò
- ti t’abbittiæ
- lê o/a l’abbittià
- niatri abbittiemo
- viatri abbittiei
- liatri abbittian
Congiuntivo
Presente
- che mi abbitte
- che ti t’abbitti
- che lê o/a l’abbitte
- che niatri abbittemmo
- che viatri abbittæ
- che liatri abbittan
Imperfetto
- che mi abbittesse
- che ti t’abbittesci
- che lê o/a l’abbittesse
- che niatri abbittescimo
- che viatri abbittesci
- che liatri abbittessan
Condizionale
- mi abbittieiva/abbittiæ
- ti t’abbittiësci
- lê o/a l’abbittieiva/abbittiæ
- niatri abbittiëscimo
- viatri abbittiësci
- liatri abbittieivan/abbittiæn
Imperativo
- abbitta ti!
- abbittemmo niatri!
- abbittæ viatri!
Participio passato
- m. s. abbittou
- m. p. abbittæ
- f. s. abbittâ
- f. p. abbittæ
Gerundio
- abbittando